Deel 4 van ons verhaal:

Hij ligt echt 24 uur per dag op bed, moet hij plassen in een "fles" en is daar ook nog vaak te laat mee, maar slaat zich er in de momenten dat hij "goed" bij is zich wonderwel ook weer aardig doorheen.
Er komen steeds heel veel mensen bij hem op bezoek en wij krijgen erg veel steun van die mensen, maar hoe gek het ook klinkt de meeste steun krijgen we van Piet zelf.
De huisarts snapt er helemaal niets meer van dat Piet, überhaupt nog zoveel momenten heeft dat hij "bij" is beleefd.
Vrijdag 1 oktober werd een moeilijke avond want toen herkende Piet Loes voor het eerst niet en ook al verwacht je het als het eenmaal het moment daar is schrik je verschrikkelijk!!!
Zaterdagmorgen nog eventjes weer wel herkenning, maar daarna helemaal niemand meer.
De huisarts had er voor gezorgd dat we een ziekenhuisbed thuis kregen en thuiszorg, maar dat was meer om ons te ontlasten dan dat ze echt iets voor Piet konden doen.
Als er iemand bij Piet zat of met hem bezig was dacht hij steeds dat Loes die persoon was en dat deed haar uiteraard erg goed.
Na een week van afwachten en toch steeds meer morfine pleisters plakken waren we eigenlijk ten einde raad, want hoelang moest Piet dit allemaal nog meemaken?
Ook al was Piet steeds meer "afwezig".
De kleine korte momenten dat Piet wel het een en ander bewust mee maakte, maakten ons erg verdrietig, want dit heeft hij zeker weten niet gewild en ook zeker niet verdiend!!!!!!!!!!!!!!!!!
Niet zozeer voor zichzelf als juist voor ons, omdat hij van te voren al dacht dat hij er weinig van "mee zou maken" maar wij des te meer.

De momenten dat hij "sliep" haalde hij heel raar adem, 3 keer normaal en 20 seconden niet dat was steeds erg eng, en dubbel.
Dubbel omdat je aan de ene kant "hoopt" dat hij rustig inslaapt, maar aan de andere kant wil je hem natuurlijk helemaal niet kwijt!!!!
Zo rommelt het eigenlijk de hele week door en vanaf donderdag 7 oktober is Piet heel af en toe heel kort een beetje bij, dat merken we aan zijn ogen de blik in zijn ogen.
Donderdagmiddag bleef Piet ineens erg lang achter met ademen, meer dan een minuut en werd helemaal bleek, kreeg blauwe vingers en tenen!!!!
Toch ging hij ineens weer ademen zonder verder achter te blijven, kijkt ons ineens aan met grote ogen en ziet dat Loes huilde, hij steekt gelijk zijn wijsvinger waarschuwend naar haar uit (of hij wilde zeggen nee geen tranen hé, pas op)
Verder wel dat rare ademen maar niet langer dan 20 seconden achterblijven, later op vrijdag middag wel weer, toen vaak zelfs 30 seconden.
De huisarts komt die vrijdag langs en luistert naar zijn hart en longen. Ja, die worden nu zwak het gaat nu hard en hij zegt:"Dag Piet, ik zie je maandag niet meer het ga je goed je bent een machtige vent".
Daarna stormt hij naar buiten en moet in zijn auto echt eerst bijkomen voordat hij kan rijden!
Wij bleven achter en de harde STRIJD begon!!!!!
Piet ging steeds meer pruttelen met ademen, hij moest eigenlijk hoesten maar kon niet echt doorhoesten. Weer op andere zij leggen, misschien gaat dat beter, het hielp wel even maar al snel ook op die zij weer pruttelen.

Het was inmiddels vrijdagavond 20.00, Piet heeft geplast en moest verschoond worden, Loes raak een voet aan om zijn broek aan te doen!!! Daar trok hij een pijnlijk gezicht bij of dat ze hem ik weet niet wat aan deed!!
Uiteraard schrok ze daar hevig van, want wij dachten allemaal (er waren op dat moment heel veel mensen op bezoek) dat Piet inmiddels in coma zou zijn, nou dus NIET.
Even daarna begint hij steeds meer te hoesten zonder dat het echt lukt en om 21.15 bellen we naar de hapo (huisartsenpost hier om de hoek) er moest een dokter langskomen, want dit ging niet langer zo.
We hadden af en toe het idee dat Piet zou stikken en dat wilden we natuurlijk vóór zijn en dan maar proberen iets in te spuiten zodat hij rustig in kon slapen.
Onze huisarts had de hapo helemaal op de hoogte gebracht van Piet zijn situatie en dus was de vervangster er erg snel.
Na even gekeken te hebben besluit ze (mede op aandringen en smeekbedes van ons) om een infuus aan te brengen en daar 10mg slaapmiddel in te spuiten, maar ze geeft hem expres een infuus omdat ze er niet zeker van is dat het genoeg is voor Piet (zij had zijn status dus goed gelezen en wist hoe sterk Piet was).
Ook laat ze nog 2 pillen achter á 7,5 mg van hetzelfde en zegt dat als hij niet rustiger is over een ½ uur dan mag je deze ook nog rectaal inbrengen.
Dit was inderdaad nodig en zelfs toen heeft het nog bijna een uur geduurd voordat Piet eindelijk weer wat rustiger ademde.

Van 0.00u tot 1.00uur ademde Piet tamelijk rustig, maar helaas toen begon het weer van vooraf aan met het pruttelen (veroorzaakt door vocht in zijn longen), hoesten en achterblijven.
We besluiten om 2.00u weer de hapo te bellen en er kwam wel een dokter, maar een andere dan eerder die avond, omdat haar dienst erop zat (heel erg jammer, maar helaas).

Deze dokter beweerde dat Piet in coma lag en dat hij rustig lag te slapen, dus dat wij ons niet zo druk moesten maken!!!!!!!
Zelfs op aandringen van ons wilde hij geen bewijs leveren voor ons dat Piet inderdaad in coma lag.
Hoe bewijs je dat?
Door pijnprikkels uit te voeren!
Oké, doe dat dan maar!
Nee want misschien wordt hij dan onrustig!?!
Hoe kan hij onrustig worden als hij toch al in coma is?
Ja, wie is hier nou de deskundige?

Daar konden we het mee doen en de dokter ging dus onverrichte zaken gewoon terug naar de post en liet ons achter met een zeer ontevreden gevoel en een zeer onrustige Piet!!!
Inmiddels was al het bezoek naar huis, want zij dachten dat Piet zich dan misschien zou durven "overgeven".

Manon en Loes werden om 2.20uur naar bed gestuurd door Albert en Roel (al 20 jaar verzorger van beroep en is ook een broer van Loes) en dan zouden we na een paar uurtjes "wisselen".
Het gaat een tijd een uur nog steeds hetzelfde met Piet, maar begint dan onrustiger te worden en het pruttelen wordt steeds erger. Albert en Roel besluiten om wederom de hapo te bellen en vragen aan dezelfde arts om wederom langs te komen. De arts komt om 4.00uur langs en vindt inderdaad dat Piet wat onrustiger is, hij geeft een dosis van het middel "haldol" wat eigenlijk niets meer is dan een kalmeringsmiddel en vertrekt weer. Het gegeven kalmeringsmiddel heeft helaas een averechts effect en Piet wordt zelfs nog onrustiger erdoor en moet het ademen echt vanuit zijn tenen halen, maar hij blijft doorvechten. Om 5.00 uur besluit Albert nogmaals naar de hapo te bellen, maar kreeg het antwoord dat Piet "gewoon" met zijn laatste strijd bezig was en dat het voor ons erger was om aan te zien dan dat Piet dit zou meemaken. Uiteraard is dit niet het antwoord waar je op zit te wachten, maar ja, wij zijn geen arts en weten ons zelf ook geen raad meer. Om even voor 6.00uur begint Piet met het ophoesten en overgeven van vocht vanuit zijn longen en dit is het moment dat Albert en Roel geen nee meer accepteren. Dus wederom de hapo bellen en met de telefoon bij het gezicht van Piet na veel aandringen toch de arts zover gekregen dat hij weer langs komt. De arts ziet dat Piet nu aan het stikken is en besluit dan eindelijk (4 uur te laat naar onze mening) om een fatale dosis morfine toe te dienen. Vanaf dat moment gaat het eigenlijk redelijk snel.
Loes werd om 06.15 wakker en roept gelijk Manon, maar omdat Albert hun hoorde kwam hij zeggen dat ze nog even boven moesten blijven omdat de dokter er weer was.
Zelfs toen dacht de dokter tot drie keer toe dat "het gebeurd was" en toch ging Piet iedere keer weer ademen, maar eindelijk om 06.25 was Piet op 55-jarige leeftijd voorgoed ingeslapen.
HIJ HAD ZIJN WEL EN DIK VERDIENDE RUST!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Maar die laatste vier uren hebben voor Albert, Roel en misschien ook Piet wel heel erg lang geduurd, terwijl er zoveel voor die tijd geregeld was waardoor dit voorkomen had moeten worden.

Wij hebben sterk het idee dat de 2e plaatsvervanger er principieel op tegen was om het ingezette beleid van onze eigen huisarts door te zetten, maar wij vinden dat hij dat had moeten melden zodat wij naar een andere plaatsvervanger op zoek konden.
Tevens vinden wij dat wijzelf nu bepaalde beslissingen hebben moeten nemen die eigenlijk iedere arts had moeten nemen die goed voorbereid was door onze eigen huisarts.
Onze eigen huisarts treft geen blaam, omdat ook hij van het begin af aan gebonden was aan de wet en daarom veel minder voor Piet kon doen dan dat hij zelf (op menselijk vlak) wilde.
Doordat hij ons daar van te voren over ingelicht had en er zelf ook echt heel erg mee gezeten heeft dat het gewoon niet anders kon, zijn wij er van overtuigd dat hij echt alles heeft gedaan wat in zijn vermogen lag!
Zelfs de gegevens waren allemaal goed overgebracht naar de hapo, want de 1e vervangster heeft wel zijn beleid doorgevoerd!


Waarom met dit verhaal naar buiten?
Om te proberen andere mensen te behoeden voor deze ellende!

Waarom een euthanasie verklaring invullen?
Voor als je géén hersentumor hebt of niet lijdt aan dementie!

Waarom wij steun zoeken voor dit probleem?
Zodat Piet deze ellende niet helemaal nutteloos heeft hoeven meemaken!

Waarom veel reacties gewenst?
Om de politici wakker te schudden voor dit onmenselijke lijden!

Waarom moeten mensen onwaardig en onmenselijk sterven?
Omdat waardige mensen onmenselijke beslissingen genomen hebben!

Wat willen we echt bereiken met deze site?
Clausule in de wet van euthanasie die een wilsmachtiging rechtsgeldig maakt!

Waarom vinden wij de euthanasiewet onwettig?
Omdat de wet tegen discriminatie overschreden wordt!

Waarom mag een ieder ander wel beslissen over hun eigen dood en mensen met een hersentumor of mensen die lijden aan dementie niet?
Wij hebben geen idee, maar vinden dat heel erg onrechtvaardig!

Waarom wij U bedanken?
Omdat U de tijd heeft genomen dit alles te lezen!

ONZE DANK IS GROOT EN UW STEUN VAN HARTE WELKOM !!!

Terug naar boven