Deel 3 van ons verhaal:
De huisarts komt langs en we praten maar weer eens over het moeilijke woord
"euthanasie".
Als de dokter weggaat, zegt hij: "ik ga met vakantie en 20 september ben ik
terug dan kom ik gelijk weer langs".
Gelukkig (dachten we toen) had Piet allang bij onze huisarts zijn wensen en
grenzen bekend gemaakt, over hoe en wanneer hij wilde sterven.
Hij wilde niet dat wij mee zouden moeten maken dat hij ons niet meer zou
herkennen of dat hij in coma zou raken, net als zijn eigen vader!
Wij hebben daar zelfs nog een verklaring over gemaakt en ondertekend in 2001!
Vanaf 10 september vraagt Piet af en toe wanneer komt "m'n jong" (dat zegt onze
huisarts altijd tegen hem dus Piet noemt hem nu zo) weer langs?
Op 17 september zegt hij ineens: nu is het TIJD! Nu mag de dokter langskomen met
zijn spuitjes! Mijn lichaam is helemaal moe van het vechten en ik ben nu zover
dat ik echt wil inslapen!
Helaas was op dat moment onze eigen huisarts dus met vakantie en zijn Albert en
Loes naar Daniël den Hoedkliniek gegaan om daar wat inlichtingen in te winnen.
Wij hebben 3,5 jaar aan de zijlijn gestaan en Piet alleen maar kunnen steunen
door er voor hem te zijn, maar verder heeft hij alles zelf en alleen moeten
ondergaan en meemaken.
Door nu voor hem achter informatie te gaan konden we echt iets vóór hem doen,
maar toen begon de ellende pas echt zo bleek.
Piet wilde thuis blijven en niet naar het
ziekenhuis en vandaar dat er dan ook niemand vanuit het ziekenhuis iets kan
doen.
Thuisblijven betekent dus dat alleen de huisarts iets kan en mag doen.
Maar wel het advies gekregen om de plaatsvervanger alvast in te lichten!
Dat moet namelijk volgens de wet, je moet het meerdere malen bekend maken dat je
euthanasie wil.
Zo gezegd zo gedaan eenmaal thuis bellen we gelijk de plaatsvervanger op en
melden dat Piet vindt dat het zijn tijd is en dat we het advies hadden gekregen
vanuit het ziekenhuis om dat te melden!
Het antwoord van die dokter was echt verbluffend en mondsnoerend: ja, wat denkt
U nou, ik ben géén dierenarts! Ik kan niet zomaar iemand op een vrijdagmiddag
een spuitje komen geven dat kost me mijn praktijk.
Hoe we ook alles uit probeerden te leggen, hij was niet voor rede vatbaar.
We waren flink overstuur en hadden totaal niets bereikt!
Eindelijk maandagmorgen "m'n jong" komt en we kunnen ons "ei" kwijt.
Eerst alles uitgelegd wat er allemaal in zijn vakantie was gebeurd en uiteraard
ook de vrijdag helemaal doorgenomen met hem!
De dokter was erg ontdaan door dit alles en sprak met ons af dat hij allebei de
procedures zou opstarten zowel de actieve als de maatregelen voor passieve
euthanasie.
Hij heeft ons wéér gelijk verteld dat
actieve euthanasie erg moeilijk zou worden, want bij mensen met een hersentumor
kon het vrijwel nooit!
Waarom? Omdat je de officier van justitie in moet lichten en een onafhankelijke
dokter (schaduwdokter) die de patiënt niet kent, moet overtuigen dat er geen
hoop meer is, dat je ondragelijk "lijdt" en dat dit precies is wat je wilt. Dit
alles dient de patiënt zelf aan te geven, ook al heeft deze een wilsmachtiging
ondertekend. Iemand machtigen door een wilsverklaring om alle medische
beslissingen te nemen wanneer de patiënt dit zelf niet meer kan is in het geval
van euthanasie namelijk niet rechtsgeldig!
Nooit bij stilgestaan dat, dat juist zo een groot probleem zou geven.
De ene dag zou Piet nog niet hopeloos genoeg zijn en de volgende dag door ineens
erg vaak "wegvallen" en "kluts kwijt zijn" niet meer voor 100%
toerekeningsvatbaar verklaard kunnen worden.
Ineens moest ik denken aan wat de doktoren uit de ziekenhuizen vrijdag nog
hadden gezegd, namelijk: je zou ook ineens kunnen stoppen met de dexamethason
dan raakt Piet binnen 3 hooguit 4 dagen in coma en dan volgt wel heel erg snel
het echte inslapen.
Het enige nadeel daarvan is dat Piet vreselijk veel pijn zou kunnen krijgen,
maar daar had de huisarts een oplossing voor namelijk een morfinepleister van 25
mg.
Dus wij plakken maandag 20 september de 1e pleister en donderdag kwam de
huisarts terug. We vervangen de pleister en plakken er vrijdag 24 september nog
eens een 2e van 25 mg bij en stoppen met de dexamethason, vanaf dat moment komt
de huisarts elke dag even langs om het in de gaten te houden.
Albert en Manon hebben hun reis
geannuleerd en zijn vanaf begin september iedere dag bij hun vader geweest, maar
hebben de 24e besloten om niet meer naar hun eigen huis te gaan om te slapen en
dus met matras naar het huis van hun paps en mams gegaan!
Piet heeft gelukkig geen pijn en de dokter besluit in zijn vrije weekeinde om
toch elke dag even langs te komen, want hij is er van overtuigd dat het hard kan
gaan!
Helaas kon Piet, vanaf dat moment al niet meer voor 100% toerekeningsvatbaar
verklaard worden door een schaduwdokter en dus moeten we wachten tot Piet zijn
lichaam (voornamelijk hart en longen) af zou zwakken.
Dan kon de huisarts aan Piet een hogere dosis aan morfine geven via pleisters en
dan zou Piet rustig in kunnen slapen.
Maar wat al die jaren zo goed in zijn voordeel heeft gewerkt, werkt nu in zijn
nadeel, want Piet blijkt echt ijzer en ijzersterk!!
Dan begint voor Piet de mensonwaardige strijd om te mogen sterven?!?!?
Lees verder in
deel 4